Liturgia słowa ukazuje prawdziwe oblicze Boga, który jest nieskończenie dobry i skłonny do przebaczenia. W osobie Jezusa Chrystusa Bóg dał nam doskonałego pośrednika, który jest ostatecznym dowodem miłości Boga względem swego ludu.

Codzienne podążanie za Chrystusem nie oznacza, że nie upadniemy i nie zbłądzimy. Te nasze błędy nie są jednak w stanie zerwać naszej relacji z Jezusem, jeśli potrafimy je zaakceptować jako część Krzyża, który mamy nieść każdego dnia, pokładając w Nim nadzieję.

Bóg, Stwórca wszystkich i wszystkiego, podczas Eucharystii przyjdzie do nas na ołtarzu w kawałku chleba. Tak niepozorny, tak cichy, że można Go nie zauważyć i wyjść po Mszy św. z kościoła z poczuciem spełnionego obowiązku, ale bez spotkania z Nim. Jezus kocha nas najczystszą miłością i tego nas też uczy.

Jak często zadajesz sobie pytanie: „Czy ja i moi bliscy będziemy zbawieni?”. Podczas Mszy św. prośmy, by nasze życie było zgodne z Bożym zamysłem, abyśmy na końcu czasów nie usłyszeli: „Nie wiem, skąd jesteście”.

Czasem – choć to trudne i bolesne – musi nastąpić w naszym życiu jakieś pęknięcie, coś się musi zawalić, abyśmy mogli przyjąć dar zbawienia, prawdziwą miłość. Bo przecież po to przychodzimy tu, przed ołtarz, biorąc udział we Mszy św.

Mamy oczekiwać powtórnego przyjścia Chrystusa na ziemię nie z lękiem i przerażeniem, ale jak ci, którzy czekają na powrót pana z uczty weselnej, czemu zwykle towarzyszą radość i podniosły nastrój. Czekamy na Jezusa, który zanurzy nas w szczęściu i radości, jeśli tylko będziemy na to gotowi.

Nasze życie tak naprawdę zależy od Boga. Na cóż nam całe bogactwo, kiedy sercem nie będziemy zwróceni do Niego. Przecież w jednym momencie wszystko możemy stracić. Nie utracimy jedynie więzi z Bogiem, naszym Stwórcą i Panem, kiedy będziemy się do Niego uciekać.

Dzisiaj Chrystus uczy nas, żeby modląc się, zwracać się do Boga: „Ojcze”. Ojciec nie pozostanie przecież obojętny na wołanie swoich dzieci, tym bardziej kiedy proszą o Ducha Świętego.

Dopiero rozpoczynamy Eucharystię, ale wychodząc z Kościoła nie zamykamy do następnej niedzieli rozdziału pod tytułem „Bóg”, Ale jesteśmy wezwani do głoszenia Ewangelii. Ta aktywność może się wyrażać np. w uczynkach miłosierdzia czy też w modlitwie za innych.

Każdy z nas jest wezwany do czynienia miłosierdzia niezależnie od tego, kim jest potrzebujący oraz jakie zajmujemy stanowisko. Jesteśmy w stanie być miłosierni. A Bóg, będąc blisko, uzdalnia nas do tego.