Bóg, stwarzając nas z miłości i dla miłości, wie, że ostatecznie tylko ta, która pochodzi od Niego, może wypełnić nasze najgłębsze pragnienie. „Jeżeli Bóg jest na pierwszym miejscu, to wszystko jest na właściwym miejscu”.

Pan Jezus wzywa swoich uczniów, żeby nie bali się świadczyć o Nim wobec ludzi, ale ufali Ojcu, który zna każdego z nas i troszczy się o nasze życie. Jesteśmy w Jego ręku i jeśli Mu ufamy, nie może nas spotkać nic, co byłoby ze szkodą dla nas.

Chrystus powołuje i posyła uczniów, aby nieśli uzdrowienie i nadzieję. To posłanie trwa także i dziś i obejmuje każdego z nas. Naszą rzeczą jest jedynie zaufać Chrystusowi i przyjąć Jego łaskę.

Gdy czytamy Pismo Święte to sam Chrystus przemawia do nas, objawiając tajemnicę zbawienia. Nasze skupienie na liturgii słowa, słuchanie z wiarą i pokorą, to również czas oddawania chwały naszemu Panu.

Dzisiejsza liturgia przypomina nam, że zostaliśmy stworzeni na obraz Boga, który jest wspólnotą miłości Ojca, Syna i Ducha Świętego. Niech nasze życie stanie się odbiciem Jego miłości w świecie. Dzisiaj duchowo łączymy się ze światem męskim gromadzącym się u Pani Piekarskiej.

Obchodzimy Uroczystość Zesłania Ducha Świętego. Jest to święto dopełnienia Tajemnicy Paschalnej, przekazania jej w życie i działanie Kościoła. Wierni mogą uzyskać odpust zupełny za publiczne odmówienie hymnu „Przybądź Duchu Stworzycielu” i spełnienie zwykłych warunków odpustu.

„Nasza ojczyzna jest w niebie”. Wstępujący do nieba Jezus Zbawiciel, tak jak wówczas uczniom, tak dzisiaj nam poleca wyczekiwać obietnicy Ducha Świętego. W czasie tej Eucharystii otwórzmy się na Boga, który chce spełniać w nas swoje obietnice.

Jezus nie zostawia nas sierotami. Duch Prawdy, Paraklet jest w nas. To On budzi wszelkie dobre pragnienia, daje pokój i rozpala miłość, która uzdalnia nas do odważnego składania świadectwa wierze.

Chrystus jest jedyną drogą zbawienia – to On prowadzi przez życie tych, Którzy Mu zaufali. Jest prawdą – nie ideą ani systemem, lecz Osobą, która objawia nam Boże miłosierdzie i sens naszego istnienia. Jest życiem – nie tylko przyszłym, ale także obecnym.

Kościół uwielbia dziś Chrystusa – Dobrego Pasterza. Słowo Boże ukazuje Go jako bramę owczarni, przez którą wchodzi się do wiecznego szczęścia. On zna każdego z nas po imieniu i „ wiedzie po właściwych ścieżkach”, oczekując od nas tylko zaufania. Modlimy się szczególnie o nowe powołania do służby Bożej.