„Jeśli kto chce być pierwszym, niech będzie ostatni ze wszystkich i sługą wszystkich”. Wsłuchajmy się uważnie w słowa Jezusa, prosząc o mądrość serca i pokorę, byśmy umieli codziennie je realizować.

Kim jest dla mnie Jezus Chrystus? Czy naśladuję Jezusa, czy też moja wiara jest martwa? Czy moja wiara ma przełożenie na życie? Spróbujmy w swych sercach odpowiedzieć Chrystusowi na pytanie, kim On jest w naszym życiu.

Pan Jezus i dzisiaj staje pośród nas i uzdrawia. Czy przychodząc na Mszę św. wierzymy w Jego obecność i uzdrawiającą moc? Przynieśmy i my do Boga w naszych modlitwach chorych, cierpiących i samotnych, których nosimy w naszych sercach.

W czasie Mszy św. Przepraszamy Boga za nasze winy, wyznajemy wiarę w Niego i wychwalamy Go. Gdzie jednak w czasie tego są nasze myśli? Czy nasze serca są zwrócone do Tego, Którego wzywamy? Bóg jest blisko. Prośmy o prostotę i czystość serca.

W najtrudniejszych chwilach najważniejsze jest, by mimo wszystko trwać przy Jezusie, który zapewnia nas, ze kto spożywa Jego Ciało i pije Jego Krew, ma życie wieczne. Niech udział w tej Eucharystii i przyjęcie Komunii Świętej będzie dla nas umocnieniem i pogłębia naszą wiarę.

Eucharystia oznacza dziękczynienie. Jest to dobry czas, żeby podziękować Bogu za kolejny dzień życia, za miniony tydzień, za wszelkie dobro, którego doświadczyliśmy, a także za wydarzenia, których może nie rozumiemy i są dla nas za trudne.

Bóg nie postępuje pod nasze dyktando, ale – jak biblijnemu Eliaszowi – dodaje nam siły, abyśmy mogli czynić to, czego On od nas oczekuje. Kiedy nie potrafimy kochać i przebaczać, napełnia nas swoją miłością w sakramencie Eucharystii. Dzisiejsza Msza św. jest kolejną szansą skosztowania, „jak dobry jest Pan” dla tych, którzy w Niego wierzą.

Izraelici otrzymali chleb z nieba – mannę, która podtrzymywała ich życie na pustyni. Była ona zapowiedzią innego chleba z nieba – Jezusa Chrystusa. On jest Chlebem Życia, który nie tylko podtrzymuje nas w trakcie ziemskiej drogi, lecz również jest pokarmem dającym życie wieczne.

Każdy człowiek, a szczególnie chrześcijanin, potrzebuje chleba nie tylko powszedniego do życia, ale również i tego, który pokrzepia duszę. Bądźmy wdzięczni Bogu za to, że zesłał nam swojego Syna, który dał nam się za pokarm i karmi nas do syta.

Chrystus podkreśla, że skuteczne apostolstwo nie jest możliwe bez chwil wytchnienia obok Pasterza. Tylko przy nim można nabrać sił fizycznych i duchowych, które są niezbędne w drodze do nieba. Wsłuchajmy się w skupieniu w słowa samego Boga.