Z punktu widzenia czysto biologicznego, świeckiego, człowiek nie ma żadnej przyszłości. Ale jeśli uwierzymy, że Bóg spojrzał na nas z miłością, przemówił do nas i przez sakramenty wszczepił nas w Jezusa Chrystusa, to zrozumiemy, że jesteśmy w nurcie życia Bożego trwającego wiecznie.

Każdy z nas ma się stać nowym człowiekiem, który jest spragniony wieczności. Nie zadowala go, że jeszcze jakoś żyje. Wie bowiem, że „już” żyje życiem wiecznym. Bierze na serio słowa Jezusa: „Jam jest chleb życia”.

Jezus, karmiąc w cudowny sposób ludzi, dał im znak, który miał im ułatwić wiarę w Niego. Rozmnożenie chleba jest i dla nas znakiem, który ma pogłębić naszą wiarę. Szczególnie na Eucharystii. A to uczyni nas szczęśliwymi.

W Ewangelii słyszymy, jak podążający za Jezusem nie dawali ani Jemu, ani apostołom odpocząć. Dzisiaj postawmy sobie pytanie: ile w naszym codziennym życiu jest takiego głodu słuchania słów Jezusa i przebywania w Jego obecności?

Nie jesteśmy dziełem przypadku, ale ukochanymi dziećmi Boga. Choć wiele rzeczy się zmienia w naszym życiu i na całym świecie, jedna na pewno pozostaje niezmienna – Boża miłość. Ona stale towarzyszy nam w realizacji naszego powołania na drodze do świętości.

Czy rzeczywiście wierzę, że Jezus przychodzi w Eucharystii? Pomiędzy wiarą a powątpiewaniem jest jeszcze miejsce na obojętność, która zagraża nam najbardziej. Chrystus przynosi nam Dobrą Nowinę. On naucza i uzdrawia. Nie lekceważmy sobie Jego obecności pośród nas.

Naszym celem jest życie z Bogiem w wieczności. Jednak On nie zostawia nas samych w naszej często trudnej codzienności. I do nas, jak i do Jaira zmartwionego chorobą córki, Jezus kieruje słowa: „Nie bój się, wierz tylko!”.

Misja św. Jana Chrzciciela przypomina nam, iż jesteśmy powołani do podążania drogą prowadzącą do zbawienia, która nie jest wolna od trudów i zagrożeń. Jednak po każdym naszym upadku sakramenty pomagają powrócić do stanu łaski i rozpocząć na nowo świętą wędrówkę.

Królestwo Boże nie jest jakąś odległą abstrakcją. Przyjście na Mszę św., modlitwa, czynienie dobra to akty wiary. To dawanie możliwości wzrostu ziarna, rozkwitu królestwa Bożego w naszej codzienności.

Każdego dnia podejmujemy decyzje mniej lub bardziej istotne dla naszego zbawienia. Jeżeli nie będziemy prosić Pana, by nas prowadził, możemy zupełnie się zagubić. Umacniajmy się Boskim Pokarmem i prośmy Boga, by uwolnił nas od złych skłonności.