Jezus jest prawdą i życiem. Jego prawda jest życiem. Tylko ten, kto Go przyjmuje, może Go zrozumieć. Chleb, który daje nam Jezus, jest „chlebem żywym”, niosącym życie temu, który gotowy jest dać się przemienić Chrystusowi. Dziś w naszej parafii gościmy Ojca superiora Krzysztofa Czepirskiego Oblata z Koszutki, który wygłosi homilię i będzie rozprowadzał kalendarze misyjne. Zachęcamy do wspierania dzieła misyjnego.

Z punktu widzenia czysto biologicznego, świeckiego, człowiek nie ma żadnej przyszłości. Ale jeśli uwierzymy, że Bóg spojrzał na nas z miłością, przemówił do nas i przez sakramenty wszczepił nas w Jezusa Chrystusa, to zrozumiemy, że jesteśmy w nurcie życia Bożego trwającego wiecznie.

Każdy z nas ma się stać nowym człowiekiem, który jest spragniony wieczności. Nie zadowala go, że jeszcze jakoś żyje. Wie bowiem, że „już” żyje życiem wiecznym. Bierze na serio słowa Jezusa: „Jam jest chleb życia”.

Jezus, karmiąc w cudowny sposób ludzi, dał im znak, który miał im ułatwić wiarę w Niego. Rozmnożenie chleba jest i dla nas znakiem, który ma pogłębić naszą wiarę. Szczególnie na Eucharystii. A to uczyni nas szczęśliwymi.

W Ewangelii słyszymy, jak podążający za Jezusem nie dawali ani Jemu, ani apostołom odpocząć. Dzisiaj postawmy sobie pytanie: ile w naszym codziennym życiu jest takiego głodu słuchania słów Jezusa i przebywania w Jego obecności?

Nie jesteśmy dziełem przypadku, ale ukochanymi dziećmi Boga. Choć wiele rzeczy się zmienia w naszym życiu i na całym świecie, jedna na pewno pozostaje niezmienna – Boża miłość. Ona stale towarzyszy nam w realizacji naszego powołania na drodze do świętości.

Czy rzeczywiście wierzę, że Jezus przychodzi w Eucharystii? Pomiędzy wiarą a powątpiewaniem jest jeszcze miejsce na obojętność, która zagraża nam najbardziej. Chrystus przynosi nam Dobrą Nowinę. On naucza i uzdrawia. Nie lekceważmy sobie Jego obecności pośród nas.

Naszym celem jest życie z Bogiem w wieczności. Jednak On nie zostawia nas samych w naszej często trudnej codzienności. I do nas, jak i do Jaira zmartwionego chorobą córki, Jezus kieruje słowa: „Nie bój się, wierz tylko!”.

Misja św. Jana Chrzciciela przypomina nam, iż jesteśmy powołani do podążania drogą prowadzącą do zbawienia, która nie jest wolna od trudów i zagrożeń. Jednak po każdym naszym upadku sakramenty pomagają powrócić do stanu łaski i rozpocząć na nowo świętą wędrówkę.

Królestwo Boże nie jest jakąś odległą abstrakcją. Przyjście na Mszę św., modlitwa, czynienie dobra to akty wiary. To dawanie możliwości wzrostu ziarna, rozkwitu królestwa Bożego w naszej codzienności.