Od dzisiejszej niedzieli widzimy krzyże zasłonięte na znak smutku i żałoby. Rozpoczynamy czas rozpamiętywania męki Pana Jezusa. To jest właściwy moment, żeby podjąć decyzję o nawróceniu, żeby usłyszeć Jezusa, który nie potępia, żeby zobaczyć Jezusa, który przez swoje cierpienie mówi o swojej miłości i przebaczeniu.

Dzisiejsza niedziela nazwana jest Niedzielą Radości – Laetare. Kościół cieszy się z obfitości dóbr i łask płynących z Chrztu i Eucharystii. W tradycji Kościoła jest to „niedziela róż” – Ojciec święty poświęcał złotą różę, którą ofiarował osobie najbardziej zasłużonej dla kościoła. Stąd dziś w liturgii różowy kolor szat.

Czy w moim życiu Bóg jest na pierwszym miejscu, czy może jest coś, czym przysłaniam obraz Boga? Czy moja wiara i krzyż Chrystusa są dla mnie chlubą i drogowskazem? Jak traktuję Dekalog? Oby Eucharystia pomogła mi stanąć w prawdzie przed Bogiem i sobą.

Nasza ufność w Bogu opiera się na przekonaniu, że Bóg jest dobry i że nigdy nie zawodzi. Taka wiara owocuje błogosławieństwem na miarę hojności Boga. Chciejmy w czasie tej Eucharystii ofiarować Bogu wszystkie nasze sprawy ze świadomością, że Bóg chce zawsze naszego dobra.

Tylko krzyż Chrystusa potrafi przemienić nasz smutek w radość, której już nikt nam odebrać nie zdoła. Tą radością jest życie wieczne w Królestwie Niebieskim. Dzisiejsza niedziela to Niedziela Trzeźwości. Módlmy się o odwagę do podjęcia takiego wyrzeczenia, nawet tylko na krótko. Po każdej Mszy św. krótkie nabożeństwo przebłagalne za grzechy pijaństwa. Jest wyłożona Księga Trzeźwości – zachęcamy do deklaracji.

Tak już jest w tym świecie, że jedni szukają wartości mądrych i pięknych, a inni grzechu i głupoty. Musimy byś wrażliwi na trąd dzisiejszego świata, musimy być wrażliwi na dobro, ale jeszcze bardziej na zło, które paraliżuje nasze serca, rodziny i społeczeństwa, w których żyjemy.

Ludzie, którzy żyli w czasach Jezusa, chcieli o Nim wiedzieć wszystko, ale nie byli w stanie wszystkiego pojąć. My też często tak się zachowujemy. Niech ta Eucharystia będzie dla nas zbawiennym lekarstwem na drogach poznawania Zbawiciela. Niech przymnoży nam wiary, nadziei i miłości w kroczeniu za Panem.

Mając Mistrza z Nazaretu w swoim życiu, który przekazuje „naukę z mocą”, jesteśmy pewni, że nie zginiemy. Przyjęcie Bożej prawdy z wiarą i wierność nauce Pana gwarantują zbawienie.

Trzecią niedzielę zwykłą – zgodnie z postanowieniem papieża Franciszka – przeżywamy jako czas dziękczynienia za Słowo Boże. Ono jest nam dane w słowach Pisma świętego, które czytamy w czasie Liturgii w kościele, a także w domach podczas modlitwy indywidualnej i rodzinnej. Ojciec Święty wzywa nas, abyśmy w tę niedzielę w sposób szczególny z radością wysławiali Boga, który do nas mówi, ponieważ jest „dobry i łaskawy”. A będąc „dobry i łaskawy, wskazuje drogę grzesznikom, a pokornym pomaga czynić dobrze i uczy ubogich dróg swoich”.

Życie stawia nam wciąż nowe wymagania, a Chrystus wzywa nas. Nie musi to być nadzwyczajne powołanie. Byłoby już bardzo wiele, gdybym każdego dnia i każdej godziny był świadom: to jest moje zadanie, to jest moja droga, tutaj spotykam się z Chrystusem.