Naszym celem jest życie z Bogiem w wieczności. Jednak On nie zostawia nas samych w naszej często trudnej codzienności. I do nas, jak i do Jaira zmartwionego chorobą córki, Jezus kieruje słowa: „Nie bój się, wierz tylko!”.

Misja św. Jana Chrzciciela przypomina nam, iż jesteśmy powołani do podążania drogą prowadzącą do zbawienia, która nie jest wolna od trudów i zagrożeń. Jednak po każdym naszym upadku sakramenty pomagają powrócić do stanu łaski i rozpocząć na nowo świętą wędrówkę.

Królestwo Boże nie jest jakąś odległą abstrakcją. Przyjście na Mszę św., modlitwa, czynienie dobra to akty wiary. To dawanie możliwości wzrostu ziarna, rozkwitu królestwa Bożego w naszej codzienności.

Każdego dnia podejmujemy decyzje mniej lub bardziej istotne dla naszego zbawienia. Jeżeli nie będziemy prosić Pana, by nas prowadził, możemy zupełnie się zagubić. Umacniajmy się Boskim Pokarmem i prośmy Boga, by uwolnił nas od złych skłonności.

Pan Bóg troszczy się o nas i wręcz nakazuje nam odpoczynek – zwłaszcza w dzień Boży. Zatrzymując się po całotygodniowej pracy, możemy lepiej zobaczyć dobro, którym nas Bóg obdarzył i z wdzięcznością zwrócić się ku naszemu Stwórcy.

Kiedy czynimy znak krzyża, stajemy w obecności Boga i wyznajemy naszą wiarę. Nasze chrześcijańskie życie jest wręcz zanurzone w tajemnicy Trójcy Świętej. Świadomie i z otwartym sercem oddawajmy chwałę Bogu Jedynemu w trzech Osobach.

Przyjście Ducha Świętego nie dokonało się tylko w czasach pierwszych chrześcijan. Również i dzisiaj otrzymujemy dary Ducha Świętego. A owocami Ducha są: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność i opanowanie. Któż by tego nie pragnął? Dziś możemy zyskać odpust zupełny za publiczne odmówienie hymnu „Przybądź Duchu Stworzycielu” i spełnienie zwykłych warunków odpustu.

Chrystus wstępując do nieba nie opuścił nas. Jest z nami każdego dnia. Nie wystarczy przypominać sobie o Bogu w niedzielę. Chrystus jest naszą nadzieją. Podzielmy się z innymi Dobrą Nowiną przez świadectwo codziennego życia.

Miłość pochodząca od Boga przybrała w Chrystusie ludzką postać. Jezus nie pyta, kto najbardziej zasłużył na Jego miłość, lub kto Mu za nią podziękuje. Prawdziwa miłość jest szeroka, wspaniałomyślna, wolna i czyni wolnym: tego kto kocha i tego, kto jest kochany. Więc kochajmy!

Trwać w Chrystusie to znaczy wypełniać Boże przykazania. Ale przede wszystkim chodzi o miłość wzajemną, za którą idą konkretne czyny. Jeśli jesteśmy zakorzenieni w Chrystusie, wydajemy dobre owoce. Dziś obchodzimy Dzień Męczeństwa Duchowieństwa Polskiego.